กาลครั้งหนึ่ง ผมนั่งทานข้าวอยู่บนโต๊ะอาหารที่บ้าน ขณะที่ลิ้นกำลังเพลิดในรสชาด คู่ดวงตาผมจับจ้องเจอสิ่งแปลกปลอมในจานกับข้าว ผมเจอเส้นผม เส้นซึ่งผมคิดว่าเจ้าของคือแม่ของผมเอง เหตุการณ์ดังเล่ามานี้ อาจเป็นเรื่องปกติธรรมดาสามัญของบรรดาลูกๆ ผู้มักเจนกับการตักกับข้าวที่ปรุงโดยเจ้าของพระคุณสูงสุดของชีวิต ได้กับข้าวในรสชาดโอชาที่ลิ้นเรารู้จักมักคุ้นที่สุด ความธรรมดานี้ ทำให้ในหัวผมนึกถึงความอบอุ่น ละมุนกลิ่นความห่วงใยทุกชีวิตสมาชิกในวงอาหาร เหลือเฟือเวลาพอที่จะให้กันในยามกินกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา แม้แม่จะเร่งรีบ มิทันระวัง พลาดให้เส้นผมสักเพียงหนึ่งเส้นตกลงให้ลูกๆ คุ้ยค้นหา แม่ไม่ต้องกังวล
ผมเคยได้เห็นบางใครมีความใฝ่รู้ในเจ้าของเส้นขนที่มักปะปนในอาหารที่ตั้งโชยกลิ่น และควันร้อนอยู่ตรงหน้า ด้วยจุดประสงค์สำคัญว่าจะเอาเลือดเอาเนื้อจากผู้ถูกถาม ความโกรธแค้นไม่พอใจนั้น มาจากการที่ต้องสูญเสียทรัพย์สินแลกกับบริการ และรสชาดอันเลื่องลือไปแล้วนั้น ยังกลับต้องมาเจอกับสิ่งที่ไม่คาดคิดฝันสักวันจะเจอ เส้นผมเส้นที่มั่นใจว่าไม่รู้จัก และมั่นใจยิ่งกว่าว่าจะต้องเป็นต้นเหตุของความไม่สะอาดในอาหารราคาจานละหลายอิ่ม
ถึงตรงนี้ บรรดาลูกๆ ทั้งหลายที่มีโอกาสได้เจอเส้นผมของแม่แอบซุกซ่อนตัวในจานกับข้าวหอมกรุ่น ผมขอแสดงความยินดีกับลูกๆ ทั้งหลายเหล่านี้ ที่ยังมีโอกาสได้เจออยู่ และขอแสดงความเห็นใจกับลูกๆ อีกหลายต่อหลายลูก ที่โอกาสเจอเส้นผมของแม่ยามตักกับข้าวในแต่ละช้อนแต่ละชามเป็นศูนย์ หลากหลายเหตุผลนานาประการที่ไม่สามารถได้ลองลิ้มฝีมือการเข้าครัวของแม่ได้ ไหนจะต้องเดินทางขึ้นมาเรียน ไหนจะต้องวิ่งลงไปทำงาน หรืออาจจะด้วยเหตุผลที่แม่ของลูกๆ ผู้มากภาระเหล่านั้น ไม่สามารถเดินทางตามไปปรุงกับข้าวเพื่อเปลื้องความหิวออกจากลูกได้ เป็นเรื่องธรรมดาอีกเรื่องหนึ่งในสังคมที่ต้องการการยื้อแย่งแข่งขันแบบไม่รู้จักเพียงพอ
หรืออาจจะมีบางใครกล้าหลอกตัวเองได้อย่างแนบเนียนว่า เมื่อเปิดฝากล่องโฟมออก โปรยยิ้มให้ถุงน้ำปลาบวมเป่ง แล้วตักอาหารโภชนาเข้าปาก รสชาดก็จะเสมอเหมือนกับข้าวที่มือแม่ทำไม่มีผิดเพี้ยน ในที่สุดแล้ว เขากับแม่อยู่ไกลกันคนละพื้นที่ ต่างบ้าน ต่างตำบล ต่างอำเภอ ต่างจังหวัด ข้ามประเทศ ผมไม่รู้หรอกว่า จะมีลูกสักคนในเหล่านั้นบ้างหรือไม่ ที่อยากกลับไปเจอเส้มผมของแม่ในกับข้าวสักอย่าง ในอาหารสักมื้อ หากมี ผมเป็นกำลังใจให้โอกาสเจอที่นอนก้นนิ่งอยู่ที่ศูนย์มาเป็นเวลานาน ขยับขึ้นใกล้หนึ่งร้อยในเร็ววันทันท่วงที
ทุกวันนี้ผมยังมีโอกาสเจอเส้มผมของแม่ในจานกับข้าวอยู่บ้างนานๆ ครั้ง แต่ไม่ใช่ผมได้กินกับข้าวของแม่นานๆ ครั้งนะครับ ผมยังได้กินกับข้าวของแม่ผมทุกวัน โธ่! คุณครับ จะให้แม่ทำเส้นผมหล่นลงกับข้าวทุกวันได้ยังไงกันล่ะ?
เรื่องนี้เขียนทันทีหลังประสบเหตุการณ์จริง
English
